Babette Degraeve heeft als uitgangspunt voor haar werken gewone, banale voorwerpen die ons omringen en als vanzelfsprekend bepaalde eigenschappen bezitten of associaties oproepen.

Door in te grijpen in hun vorm of functie, iets toe te voegen, hun eigenschappen net iets te veranderen, door te balanceren op het breukvlak tussen schoonheid en aantasting, ontstijgen de voorwerpen hun trivialiteit. Het ding wordt nu niet meer functioneel of esthetisch gezien, maar verraadt dieper liggende betekenissen, haar gevoelswereld en fascinaties.

Het statische karakter van de voorwerpen is voor haar het contrast bij uitstek om die abstracte sporen van vluchtige momenten vast te leggen, ze geeft ze een plek, als filmstills van een continue gedachtestroom.